Η διήγηση μιας... πονεμένης

Ηταν ένα βράδυ, σαν όλα τα άλλα...
Τα  παιδιά στα κρεβάτια τους, ο Γιάννης χωμένος στον υπολογιστή του, κι εγώ... προσπαθούσα να βάλω φωτιά στο τηλεκοντρόλ απ' το πολύ κλικ κλικ.
Αφού είχα το αυτοκίνητό μου συνεργείο και δεν μπορούσα να πάρω τους δρόμους, αποφάσισα να πάρω τους "δρόμους" του διαδικτύου.
Για να μην τα πολυλογώ, βρέθηκα στην σελίδα των bloggers, και κατά λάθος... το τονίζω. ΚΑΤΑ ΛΑΘΟΣ πάτησα την επιλογή για δημιουργία νέου ιστολογίου.
Ξαφνικά λοιπόν βρέθηκα με ένα blog, χωρίς θέμα και χωρίς καμία γνώση επί του θέματος. Κατευθείαν, σκέφτηκα τη σειρά "Litsa.com", την οποία δεν έχω παρακολουθήσει ποτέ χαχαχαχαχα. 
Αφού σοβαρεύτηκα, έγραψα ένα αξιοπρεπές κείμενο με τις προθέσεις μου, έφτιαξα και λίγο την εμφάνιση της σελίδας.... κι έκλεισα.
Δύο μέρες μετά, προς μεγάλη μου έκπληξη, είδα οτι είχα ήδη 7 αναγνώστες και είχα λάβει αρκετά μηνύματα για την σελίδα μου (εκτός από τις τυποποιημένες προσκλήσεις).
Αποφάσισα λοιπόν να την αξιοποιήσω.
Οχι μόνη μου όμως. Περιμένω απ' όποιον ενδιαφέρεται να συμμετέχει, τις ιδέες αλλά και τη βοήθειά του.


Ελάτε να ολοκληρώσουμε μαζί την σχεδίαση αυτού του blog που γεννήθηκε τυχαία μία ανιαρή νύχτα.....

Η ζωή μου.. κι εγώ

">Οκ... Μετά από χρόνια ενασχόλησης με τους υπολογιστές, αποφάσισα να φτιάξω ένα blogάκι να λέω κι εγώ τα παράπονά μου :).
Σε γενικές γραμμές είμαι αισιόδοξος άνθρωπος (και λίγο τρελή θα μπορούσα να με χαρακτηρίσω), αλλά με τόσα που συμβαίνουν στη ζωή μου -και στη δική σας φαντάζομαι- είναι λίγο δύσκολο να διατηρήσω την αισιοδοξία και τη θετικότητα του χαρακτήρος μου (χαχαχαχαχαχα).
Ελάτε όλοι μαζί, μέσα απ' αυτή τη σελίδα..... εσείς κι εγώ, εγώ κι εσείς να διώξουμε τις αρνητικές σκέψεις και να φτιάξουμε ένα παρεάκι που θα μοιράζεται τα καλά και τα κακά. Ετσι ελπίζω τα καλά να γίνουν καλύτερα και τα κακά ανύπαρκτα :)


ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!!!!